U weet dat de NMBS momenteel in het oog van de storm zit. Die overheidsholding is ‘historisch’ verlieslatend en opgedeeld in entiteiten die nauwelijks met mekaar communiceren en navenant de reiziger letterlijk en figuurlijk in de kou laten staan. De ene keer komt dat zogezegd door nieuw materieel dat op zich laat wachten en de andere keer dan weer door de reizigers zelf die -zo vernam ik gisteren bij monde van Inge Vervotte op deze eigenste site, zich ‘onnodig tijdens de spitsuren verplaatsen’. De reiziger wordt verzocht op te stappen.
Op naar Vilvoorde
Zelf gebruik ik het spoorverkeer uitsluitend voor het woon-werkverkeer. Ja, ooit heb ik eens tijdens een snipperdagje onverhoeds de trein naar Oostende genomen om daar op het terras van Hotel du parc een garnaalkroket te nuttigen maar er wel voor zorgende dat ik pas om tien uur vertrok: om de ochtendspits niet onnodig te verstoren. Ik weet dat Inge’s denkpiste op het deficit sloeg maar het bericht kwam vorige maandag, in volle vakbondsactie, op de site. Slechte verstaanders hebben nog minder dan een half woord nodig.
Ik ben sinds vorig jaar treinpendelaar en ik heb het aardig getroffen. Ik ben sneller ter bestemming in Vilvoorde dan ik in pakweg Anderlecht of Sint-Pieters-Woluwe zou aankomen. Ik heb geen glijdende werkuren en ik stap des ochtends zeven uur fluitend naar buiten om 50 minuten later de deur van mijn kantoor van het KTA te openen(inclusief de wandeling van Vilvoorde station tot de campus).
Keuze te over
Vanuit mijn woonplaats in Ukkel kan ik uit drie stations kiezen die alle in minder dan een kwartier met het openbaar vervoer kunnen bereikt worden ( Sint Job, Brussel-Zuid en Kalevoet) en vervolgens keurige verbindingen bieden. ’s Morgens opteer ik voor Brussel-Zuid daar kan ik nog net croissants en kranten inslaan want zowel mijn warme bakker als krantenwinkel geven om zeven uur nog forfait. Vanuit Brussel-Zuid vertrekken om de tien minuten treinen naar Vilvoorde en is er eentje te laat dan staat er bijvoorbeeld al een andere nog meer te late of juist te vroeg op het tegenoverliggende spoor te wachten.
‘s Avonds kies ik dan de trein naar Halle, om in Brussel-sint-Job of die naar Nijvel, om in Kalevoet te landen. Het hangt er vanaf of ik nog wil shoppen in de GB of liever naar de Colruyt ga. En op woensdagmiddag heb ik de keuze tussen de bistro’s van Sint Job of de rue des Bouchers waar menig prijs/kwaliteitmenu naar deze hongerige gourmand lonkt ( en dat op minimale wandelafstand van de treinhalte).
Kunst op het perron
Eind- en bestemmingsstation zijn elk op hun manier aardige pleisterplaatsen. Zuid is een echt internationale bijenkorf en Vilvoorde is zo verloederd dat het station er weer charmant van wordt (oordeelt u zelf maar; het enige station ter wereld met een openluchtcollectie Yves Klein en Anselm Kiefer). Meer nog, onderweg mag je van de treinbestuurder al eens de doorgang door de Noord-Zuidverbinding filmen vanuit zijn cabine en staat de trein echt zondermeer stil dan is er altijd een voorraadje metro-kranten om hoedjes van papier te vouwen voor het hele compartiment.
U begrijpt dat de comfortabele manier waarop ik van de uitstekende dan wel falende diensten van de NMBS gebruik kan maken mij in een steeds groter sociaal isolement brengen.
Pendelaar & paria
Vrienden die met de wagen naar hun werk rijden hebben daar geen klagen over. Elke dag staan die voorbij Aalst of de Welriekende dreef in de file. Collega’s die de trein nemen doen er door de gemiste aansluitingen ook steeds langer over om te wonen of te werken. Die hebben dus allemaal een onderwerp om over te klagen en door te bomen. En dat is mij niet gegund.
Jaloezie, achterdocht en kwalijke roddels worden mij niet bespaard. Ik ben als het op pendelen aankomt een paria hoe empathisch en troostend ik mij ook opstel in het aanhoren hunner klaagzang. In die zin dat ik zelfs overweeg om ergens die in Vlaanderen te gaan wonen. Tenzij de NMBS natuurlijk de verbindingen met Vilvoorde via Mechelen of Leuven zou kunnen omleggen.
Ik kan er voorlopig alleen maar van dromen aldaar op het perron in de barre kou te moeten wachten op een aansluiting: a bad train connection is a columnists goldmine.
Gerrit Six
@Allen: reageren op dit bericht impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums, lees ze dus – mod
24/05/2011 om 19:14
Ik zat volledig in dezelfde situatie. 4 jaar lang nam ik de trein van Dendermonde naar Antwerpen. 1 uur op de trein, toen nog, nu is dat al maar drie kwartuur. Geen rechtstreekse verbinding maar de keuze tussen mechelen of st niklaas. Had er eentje een vertraging, dan nam ik de andere. In antwerpen zelf had ik meer last om op een tram te geraken. Ik heb ook geen klagen over de nmbs, en niet iedereen kan of wil dat begrijpen.
Door de jaren heen heb ik wel al wat stakingen meegemaakt en andere treinen vertraging zien hebben. De frustraties zitten bij de ‘anderen’ blijkbaar hoog. Steeds meer ben ik getuige van verbaal en fysiek (spuwen) geweld ten aanzien van de kaartjesknipper.
Het wordt tijd dat mensen die wel tevreden zijn over hun trein dringend eens een publieke serenade afsteken voor hun kaartjesknipper. Dan hebben ze ook eens een leuke dag.
25/05/2011 om 08:27
Dan heb ik duidelijk meer geluk. De (onbemande) treinstations in de buurt liggen een stuk verder (ik woon op het platteland), slechts één trein per uur en aansluitingen met minstens een half uur en zelfs tot 50 minuten wachttijd. Dat maakt van mijn, weliswaar langere, treinrit “altijd een beetje reizen”, tot groot jolijt van mijn collega’s op het werk. Maar ik kom wel altijd op mijn bestemming, zij het niet steeds volgens het geplande traject/op het geplande tijdstip, en het treinpersoneel helpt waar het kan (zoals de dame die mij een tijd geleden in het station van Kortrijk kwam achternagelopen omdat zij toch een snellere reisroute had gevonden, of de kaartjesknipper die vorige zondag naar Rijssel telefoneerde om een aansluiting te verzorgen voor een onbehouwen reiziger die vond dat bij vijf minuutjes verschil tussen aankomst en vertrek volgens de tabellen, de NMBS garant diende te staan voor de aansluiting. Ik wens die reiziger veel genoegen met de Franse spoorwegen. Een winternachtje in een trein is niet echt een pretje. Die bepaalde reiziger mag, wat mij betreft, ook eens het openbaar vervoer te lande in het Verenigd Koninkrijk proberen.) Ok, er zit altijd wel een brompot bij het treinpersoneel, maar ik stap ook niet fluitend uit mijn bed. In ons landje hebben wij veel geluk met het openbaar vervoer (en daar reken ik met plezier ook De Lijn bij die mij bij sneeuw en overstromingen toch min of meer ter plaatse tracht te krijgen) en met het personeel van de vervoersmaatschappijen (bij deze een dikke pluim) en LATEN WIJ HET AUB ZO HOUDEN (oproep aan de politici en vakbonden).
P.S. Ik werk NIET bij het openbaar vervoer.
25/05/2011 om 11:50
Wat willen de treinreizigers? propere en comfortabele treinen.Genoeg aanbod. goede verbindingen.Goeie dienstverlening.Mooie verwarmde en veilige stations met genoeg personeel. Stipt rijden.Voldoende parkings.Overdekte perrons.Ik zal maar stoppen want ik kan zo nog een gans arsenaal van reizigerswensen opsommen. Alleen stellen die zelfde reizigers zich nooit de vraag vanwaar al dat geld moet komen om dit allemaal te bekostigen. En dan heb ik het nog niet over de personeelkost zelve.Een ntreinkaartje of abbo kan nooit de kosten dekken die de nmbs zou moeten maken.De regering legt de maatschappij allerlei voorwaarden op maar weigert om financieel bij te springen.Daar weet men blijkbaar niet dat koken nog steeds geld kost. Mensen weten blijkbaar niet hoeveel tijd en werk het kost vooraleer een treinstel in beweging kan worden gezet om zijn dienst aan te vatten. Een trein is geen auto of bus die men zomaar uit de garage kan halen om er mee weg te rijden. De trein is nog steeds het snelste veligste en goedkoopste openbaar vervoermiddel in ons land.
26/05/2011 om 23:20
Sinds jaren door de band tevreden gebruiker van het openbaar vervoer.
Dienstverlening meestal best OK, zeker in vergelijking met de buurlanden.
Krijg alleen het heen-en-weer, wanneer ik de ene of de andere pipo, hetzij van het management, hetzij van de vakbonden, iets hoor verdedigen waar geen zinnig mens enig voordeel kan inzien.
Heb het dan over “het verminderen van het aanbod om de reiziger beter te kunnen dienen” of “de verworven rechten -lees o.a.: het zeer bijzondere wettelijke statuut van het rijdend personeel- zijn niet eens BESPREEKBAAR, laat staan dat zij kunnen herzien worden of dat er voor sommige ervan een uitdoofscenario zou kunnen overwogen worden”.
Personeel doet inderdaad meestal heel erg z’n/haar best.
Dat wordt onvoldoende benadrukt, dus bij dezen MERSIE en BRAVO.
28/05/2011 om 21:43
Meneer Six en anderen moeten dankbaar zijn dat de NMBS hen wìl vervoeren. En geen commentaar geven, of ze kunnen te voet gaan. Dit heb ik niet zelf bedacht, maar woordelijk overgenomen van een treinbegeleidster, die in een station in een Vlaamse provinciehoofdstad dreigde om de trein niet te laten rijden nadat een reiziger bedenkingen uitte bij het feit dat een twintigtal reizigers hun reis moesten afleggen in een niet voor de reizigers bestemd of geschikt gedeelte (een soort bezemhok) van de trein. Ook stationspersoneel dient trouwens niet ‘lastig gevallen’ (woordkeuze: NMBS gids voor de reiziger) te worden met uw klachten of bezwaren, vermits dit als een daad van agressie van de reiziger geldt, wat u op intimidatie door securail (als u minderjarig bent) en vervolging door de spoorwegpolitie (als u meerderjarig bent) te staan kan komen. Wordt u overigens als reiziger zelf het slachtoffer van werkelijke agressie, hoop dan dat de dader een allochtoon uiterlijk heeft. Zo niet spoort de spoorwegpolitie hem immers niet op, en wordt er ook geen pv opgemaakt. Hebt u zelf een allochtoon uiterlijk? Wees dan ruim op tijd, zorg dat u het Nederlands (goed) of Frans (beter) beheerst, draag behalve een geldig vervoerbewijs ook een geldig identiteitsdocument bij u, en neem u in acht de reizigers of het personeel op geen enkele manier te hinderen of te provoceren, bij voorbeeld door oogcontact te maken of een vraag te stellen. Prettige reis! En o ja: mersie en bravo!