In het weekend heb in mijn stamkroeg geen woord over Japan gehoord. Hoogstens iemand die wist te melden dat in Sumatra, waar het water ook al eens gewoed had, alles al weer recht stond. Het leek koelen en blazen. Een ramp als ondertussen dertien in een dozijn.
Déja-vu
Diverse déja-vu’s vochten met elkaar: de tsunami, de tweeling Tsjernobyl/Three Mile Island om dan nog niet te spreken van de Siamees Hiroshima/Nagasaki. Have seen that, have been there. Kranten en televisie deden nochtans hun best: fantastische beelden, veel veel beter dan toen in Haïti en we zijn nog niet eens aan de body bags, de cholera, tyfus, dysenterie en malaria toe. God zij dank wintert het ginds. Ondertussen was het voor de redacties behelpen met kwakkelende slachtoffercijfers ( van 400 tot 10.000), verhalen over treinen en dorpen die inclusief passagiers/inwoners verdwenen waren (goed verhaal maar uiteraard geen beelden!) en 700 Belgen die naar alle waarschijnlijkheid ergens hoog en droog zatten te wachten. Ik bedoel het liep niet echt lekker los. Waar was het drama? Waar bleef dat eerste slachtoffertje dat alsnog van onder het puin gered werd, ook niet erg origineel maar dat deed het altijd.
Bidonville&autokerkhof
Ik bedoel maar: we zijn zo stilaan verzadigd en wat blijven die Japanners ijzig kalm. Wij wilden tragiek, galopperende cijfers van doden en gewonden, verscheurende beelden. Japan leek wel een kruising tussen een gigantische bidonville en een ondergelopen autokerkhof.
Maar nu even heel serieus wat gaan we doen voor dat blijkbaar zwaar getroffen Japan. Ok, fout geweest tijdens de oorlog maar bij de vorige tsunami had Thomas Siffer binnen twee etmalen al twee fancy fairs en één Vlaamse kermis georganiseerd voor de slachtoffers. Vreemd toch dat behalve officiële steunbetuigingen van Europa en de VS geen spontane acties opduiken ( ik schrijf op maandag).
Japan is een rijk land, Haïti was en is nog altijd het armste land ter wereld. Dat speelt: mensen denken het is een kwestie van heropbouwen, dat redden ze wel.
Tsunami 2004 met stip genoteerd
Het tijdstip komt ook ongelegen iedereen was nog op vakantie of lag met een gebroken been in het gips. Je kan beter de zondvloed over je heen krijgen met de kerst of Pasen. Voor de slachtoffers van de tsunami die tijdens de Kerst van 2004 miljoenen slachtoffers maakte in Azië, werd een recordbedrag van 208.326.155 euro opgehaald. Een eerdere actie van de Samenwerkende Hulporganisaties (SHO) in 2004 voor de slachtoffers van het conflict in het Soedanese Darfur leverde ’slechts’ 11.975.000 euro en een elfde plaats op in De lijst van de meest succesvolle acties van de Samenwerkende Hulporganisaties (SHO).Ik hoef u dus niet te vertellen wie de lijst aanvoert.
Schuldgevoel en machteloosheid spelen sterker mee. Zo kan je er van uitgaan dat een land als Nederland met de herinnering aan de Japanse kampen in de voormalige kolonies weinig geneigd zal zijn om te doneren. Daarnaast maakt het uit of er veel mensen naartoe gaan op vakantie. Allesbehalve het geval voor Japan me dunkt. Het is dus wachtend op beelden die precies die machteloosheid onderstrepen: de mens voor zijn lot.
De Franse romancier Mathieu Lindon noemt het la charité à la carte in Libération, En dat het erg is dat de wereld pas in actie komt en iets onderneemt als er honderduizenden doden en gewonden vallen: “On doit payer de sa personne pour bénéficier de la charité. Ça ne suffit pas d’être misérable, il faut être mort, soi ou ses proches. En aidant on se félicite de ne pas être des brutes dans un monde de brutes, c’est excellent pour l’image. Ce devrait être déductible des péchés à l’heure du Jugement dernier”.
Dus toch het laatste oordeel, of toch een voorsmaakje van hoe het in zijn werk kan gaan. Niets wat we onmogelijk achtten of practisch onmogelijk blijkt dat nog te zijn.
p.s
Maandagavond in Terzake: eindelijk een ingetogen beeldreportage, beelden die voor zich spreken en niemand onbewogen kunnen laten. Vergeef me als bovenstaand proza ook maar even sarcastisch klonk. Soms wil een mens zich beschermen tegen te veel ellende.
@Allen: reageren op dit bericht impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums, lees ze dus – mod






24/03/2011 om 11:58
Met je postscriptum red je jouw gezicht, vriend, maar niet je column. Liggen wij weken aan een stuk uit te kijken naar de nieuwste six, dan krijgen we dit. Problemen met de stofwisseling? Het hoeft niet per se een stralende tekst te worden maar minder zelfingenomen en dito betrokken had gekund, niet?