Het ambt van tribunus plebis of volkstribuun werd in 494 v.Chr. in de Romeinse republiek ingesteld om de toen rechtenloze plebs tegen de patriciërs te beschermen. Volkstribunen hadden het recht de belangen van elke plebejer te beschermen tegen de willekeur van de patriciërs. Zij waren gevolmachtigd om hun veto uit te spreken tegen ieder besluit van de volksvergadering en senaat, en tegen ambtelijke maatregelen. Zij konden de plebs bijeenroepen in vergaderingen en voorstellen doen. Dat is wat in deze kroniek ook zal gebeuren. Dames en heren tot u spreekt uw nieuwbakken volkstribuun.

Tweehonderd dagen na de verkiezingen begint er zo iets als een democratisch deficit de kop op te steken. Dat deficit is er omdat de kiezer bij stemming zijn wil uitgesproken heeft. De tijd om deze wilsbeschikking te vertalen in een regeerprogramma heeft zij redelijke termijn ruim overschreden . Wij, het volk, willen dat er een regering komt: niet onverwijld maar : nu, tout de suite, sofort. En onderhandelaars, als u ons niet gelooft, wel, lees dan verder.

Nieuwe verkiezingen uitschrijven heeft geen enkele zin

In tegendeel de idee alleen al drijft partijen nog meer in hun defensief . Hebben wij bij de laatste stembusgang niet een duidelijk signaal gegeven? De Vlaamse en de Franstalige kiezers hebben met hun stembusgang niet voor de zelfde prioriteit of interpretatie van een verregaande staatshervorming gekozen. Moge het duidelijk zijn dat de federale staat op zijn minst aan belang en invloed zal moeten inboeten. Tegelijk kan het niet de bedoeling zijn die staat meteen vleugellam te maken, daar hebben wij u, heren en dames onderhandelaars, geen mandaat voor gegeven.

Ons kiessysteem maakt deel uit van de representatieve of indirecte democratie, een regeringsvorm waarbij de bevolking een aantal vertegenwoordigers kiest die het bestuur uitvoeren. Deze representatieve democratie is onderscheiden van de directe democratie, waarin leden van de bevolking zelf politieke besluiten nemen. Helaas gebeurt dat laatste door referenda. Het is het ene kwaad of het andere.

Een referendum?

In ons land is een referendum overigens alleen op lokaal vlak toegelaten want anders ongrondwettelijk: omdat met een referendum de macht van het parlement overruled zou worden. Een legale bevraging van de bevolking over de wenselijkheid van een al dan niet onderhandelde regering zou na tweehonderd dagen kissebissen evenwel op zijn plaats kunnen zijn.

Het referendum is echter een uitvinding uit een vorig tijdperk. Een tijdperk waarin mensen zich nog niet vrijelijk konden verenigen op internet en social networks. Het tijdperk dat je een vlag, een ideologie of minstens voorspraak, een lange arm èn een partijkaart moest hebben om je politiek mans te voelen. Het tijdperk van de papieren petities die plechtig overhandigd werden en waar de betrokken minister in het beste geval zijn open haard mee stookte .

F**k the referendum

Als 100.000 of meer mensen via internet vragen om meteen een regering op de been te brengen, dan is dat voldoende als draagvlak. Een internet-actie heeft niet de nadelen van een referendum, dat in zijn organisatie en uitvoering immers evenveel middelen en energie vereist als een verkiezing. Het zou ook de eerste keer zijn dat de Belgische cyberspace zich politiek mondig en krachtdadig toont en met zo’n actie de notie democratie een definitief 21ste-eeuws gezicht geeft.

Wat moeten we doen om zo’n actie op te starten?

Wel er moet gewoon, zoals dat heet een platformtekst geschreven worden waarin duidelijk omschreven wordt wat de noodzaak en de legitimering is van de actie. De platformtekst wordt vervolgens op een website van een social network geplaatst en/of binnen een bestaand media-medium geïntegreerd. Zullen we dus maar:

“Wij de bevolking,

Constateren dat na een redelijke termijn gegund te zijn (twee honderd dagen) onze verkozenen zo goed als alle mogelijke middelen uitgeput hebben en deze niet tot de vorming van een regering gekomen zijn.

Dat er ook geen pogingen ondernomen zijn om de regering van lopende zaken meer slagkracht en bevoegdheden te gunnen noch dat er ook meer even gedacht is aan het opstarten van een nood-regering.

Dat oproepen om bepaalde dringende kwesties ( onder andere de regularisering van vreemdelingen) direct door het legaal verkozen parlement te laten beslissen niet eens gehoord zijn geworden en daar dus geen gevolg aan gegeven is.

Dat blijkbaar vanuit de duidelijke verkiezingsuitslag geopteerd is geworden voor een onderhandelde regeringsvorming maar dat de onderhandelingen ten eerste

-gebeuren zonder enige vorm van vertrouwen tussen de onderhandelende partijen

-een gewoon princiep-akoord daardoor niet kan volstaan

-en er vervolgens gegrepen wordt naar formules die slechts deelaspecten van een mogelijk akkoord behelzen en dit met een groeiende techniciteit en onophoudelijke consultatie van achterban en het planbureau via berekeningsmodellen .

Met andere woorden de onderhandelaars acteren alsof ze alreeds regeren zonder dus te regeren. Op den duur is er eerder sprake van een geregeerd onderhandelingsakkoord eerder dan van een onderhandeld regeerakkoord.

Daarbij stoort ons uitermate de manier waarop

-de mogelijkheid van nieuwe verkiezingen openlijk geafficheerd en geagendeerd wordt,

-gebrek aan onverzettelijkheid in hoofde van onderhandelaars afgestraft zou worden door de kiezers, waarmee deze laatste de finale zwarte piet doorgeschoven krijgen,

- er gedaan wordt alsof deze gang van zaken het land op geen enkele manier (imago, investeringsklimaat , staatsschuldbeheer, het maken van een sluitende begroting of de bescherming tegen financiële speculatie) zou treffen of schade toebrengen,

-het parlement buiten werking gesteld wordt,

-en excellenties, professoren en journalisten vrolijk grappend en grollend naar de titel van allerslimste mens ter wereld dingen.

Derhalve eisen wij dat er met hoogdringendheid overgegaan wordt tot

-de onmiddellijke installatie van een regering

-de verdeling der portefeuilles

-de vorming van kabinetten

-het voorlezen van een regeringsverklaring die ook wat de intenties inzake staatshervorming en bevoegdheidsoverdrachten duidelijk, kort, ter zake en bindend is.

Maak dus een regering, desnoods één met voorlopige twaalfden, met volmachten, een asymmetrische, minderheidsregering of één van nationale eenheid. Als het moet zelfs één die meteen de accijnzen, de belastingen èn de pensioenleeftijd verhoogd maar regeer.

Uw tribuun,

Gerrit Sixtus

www.sixlog.be

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod